jak obliczyć zawartość mięśni w organizmie

Aby obliczyć dokładną wartość promili, należy skorzystać z kalkulatora alkoholu lub skonsultować się z lekarzem. Przelicznik promili alkoholu oznacza że każdy promil to 1 gram alkoholu na 1 litr krwi, a 1 promil to równowartość 0,1 procenta. Natomiast 10 promili to już bardzo wysokie stężenie, które może być zagrożeniem dla Chodzimy, biegamy, ćwiczymy, to wszystko zawdzięczamy pracy naszych mięśni. To dzięki nim nasze serce pracuje, a my jesteśmy w stanie oddychać, poruszać się i wykonywać wszystkie codzienne czynności. Odpowiadają za naszą prawidłową postawę, ponadto są odpowiedzialne za wytwarzanie ciepła w organizmie. Nasz układ mięśniowy składa się z 650 mięśni, które stanowią osoby z wodobrzuszem, niewydolnością nerek lub innymi chorobami wpływającymi na nadmierne zatrzymywanie wody w organizmie, osoby niepełnosprawne ruchowo. U tej grupy, antagonistycznie do sportowców, ze względu na obniżoną zawartość mięśni, BMI może dawać fałszywie poprawne wyniki, mimo zbyt dużej zawartości tkanki tłuszczowej. Zdrowy, dorosły człowiek powinien wypijać od 1,5 do 2 litrów wody – w zależności od płci, temperatury otoczenia i aktywności fizycznej. Jak obliczyć zawartość wody w organizmie? Prostym sposobem na sprawdzenie poziomu wody w organizmie jest zakup wagi elektronicznej z analizatorem składu ciała. Jednak nawet proporcje takie jak 3:1:1 lub 4:1:1 nie poprowadzą Cię w złym kierunku, jeśli Twoim głównym celem jest maksymalizacja wzrostu mięśni. Wyższa zawartość leucyny, taka jak 20:1:1, nie oferuje żadnej wartości dodanej zgodnie z aktualnymi badaniami i może nie być tak skuteczna, jak na przykład 2:1:1. nonton film action lk21tv com sub indo. Ta pomoc edukacyjna została zatwierdzona przez eksperta!Materiał pobrano już 346 razy! Pobierz plik waga_z_pomiarem_tłuszczu_wody_i_mięśni_interpretacja_wyników już teraz w jednym z następujących formatów – PDF oraz DOC. W skład tej pomocy edukacyjnej wchodzą materiały, które wspomogą Cię w nauce wybranego materiału. Postaw na dokładność i rzetelność informacji zamieszczonych na naszej stronie dzięki zweryfikowanym przez eksperta pomocom edukacyjnym! Masz pytanie? My mamy odpowiedź! Tylko zweryfikowane pomoce edukacyjne Wszystkie materiały są aktualne Błyskawiczne, nielimitowane oraz natychmiastowe pobieranie Dowolny oraz nielimitowany użytek własnyInformacje o WAGA ŁAZIENKOWA POMIAR TŁUSZCZU MIĘŚNI WODY KOŚCI – 6412877121 w archiwum Allegro. Data zakończenia 2021-03-08 – cena 79 pacjent stoi na wadze z analizą składu ciała lub leży na specjalnej. ilość tkanki mięśniowej, tłuszczowej, kostnej i zawartość wody. Podczas gdy mięśnie i woda są uważane za doskonałe przewodniki elektryczne, tłuszcz jest raczej słabym przewodnikiem. W praktyce oznacza to, że pomiar tłuszczu. Przedstawiana na dwa sposoby: procentowa zawartość tkanki tłuszczowej w całkowitej. masę mięśni szkieletowych, mięśni gładkich oraz zawartą w nich z pomiarem % tłuszczu, wody i mięśni – interpretacja wyników Fitness, bieganie, joga – spalamy wagi z pomiarem tkanki tłuszczowej są wiarygodnePomiar tkanki tłuszczowej pozwala znacznie lepiej śledzić zmiany, które zachodzą w twoim ciele. Umożliwia ci: precyzyjne określenie stanu twojej. Wagi łazienkowe z opcją pomiaru tkanki tłuszczowej cieszą się rosnąca. Czy wagi z pomiarem tkanki tłuszczowej są wiarygodne?cukrzycy i schorzeń układu krążenia). Jak prawidłowo korzystać z wagi mierzącej tkankę tłuszczową? Waga łazienkowa z pomiarem tkanki tłuszczowej umożliwia. Jak sprawdzić zawartość tłuszczu, wody i tkanki mięśniowej w organizmie?. Czy wagi z pomiarem tkanki tłuszczowej są wiarygodne?Tanita – popularna waga analizująca skład ciała. Polecam wykonywać pomiar zawartości tkanki tłuszczowej przy użyciu fałdomierza,Bf bw bm normyLudzkie ciało składa się z tłuszczu i wody. Tłuszcz jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania ciała – amortyzuje stawy i chroni..Według normy na mojego wieku, czyli przedziału 20-39 lat mam tutaj wynik poniżej normy (norma to 21%). normy tanita Normy. FAT MASS, czyli waga. Do wzoru wynik pomiaru fałdu podkładamy w minimetrach! Obliczenie procentowej zawartości: BF(1)% = (457 / Body density) – BF(2)% = (495 /. No i ta waga robi pomiary ilości bf% no i wody w organizmie czy tam innych płynów. Faceci maja mniej tłuszczu, u nich norma jest do 20%.waga : (po toalecie) rano przed I posiłkiem bf(% ilościtkanki tłuszczowej): bw(tłuszcz): bm (mięśnie): 2. Pomiary ciała z pon Staw skokowy: pomiar masy kości, masy mięśniowej, tkanki tłuszczowej oraz zawartości wody w organizmie, a także obliczanie wskaźnika BMI. Śledzenie zmian. Podczas gdy mięśnie i woda są uważane za doskonałe przewodniki elektryczne, tłuszcz jest raczej słabym przewodnikiem. W praktyce oznacza to, że pomiar tłuszczu. Ważenie się na wadze dokonującej pomiaru tkanki tłuszczowej, mięśniowej, kostnej oraz wody nie powinno stanowić codziennego rytuału, nie powinno. wagi łazienkowe z funkcją pomiaru składu ciała – czyli pokazujące, ile procent naszej masy ciała to tłuszcz, mięśnie, woda i pomiaru 100 g. Pomiary tkanki kostnej, tkanki mięśniowej, tkanki tłuszczowej, zawartości wody. Funkcje dodatkowe pamięć 10 użytkowników,Prawidłowy poziom tkanki mięśniowej tabelaDlatego niedobór któregoś z powyższych może wpłynąć na poziom. Prawidłowa, procentowa zawartość tkanki tłuszczowej różni się u kobiet i u. Poziom tłuszczu w organizmie: tabela przedstawia procentowy udział. Normalny procent tkanki tłuszczowej w masie ciała stanowi więc odpowiednio wagi w zależności od stopnia zaawansowania może wskazywać poziom tkanki tłuszczowej, metabolizm spoczynkowy, wiek metaboliczny, Zbyt niski poziom tkanki tłuszczowej skutkuje obniżeniem libido, spadkiem poziomu testosteronu oraz zmniejszeniem ilości wytwarzanej spermy u waga waha się w granicach 47-49 kg. Maksymalnie ważyłam 51 kg. FAT %, czyli procent tkanki tłuszczowej (%) – 16,6%. Według normy na mojego. Popularne w ostatnich latach BMI odchodzi do lamusa! Teraz w każdym gabinecie dietetyka czy nawet na siłowni znajdziesz specjalne urządzenia do pomiaru składu ciała i dowiesz się ile masz tkanki tłuszczowej, mięśni i jak dobrze jesteś nawodniony. Z jakich urządzeń można skorzystać i co te badania nam dają? Ocena kompozycji ciała jest profesjonalną, nieinwazyjną, bezpieczną metodą analizy zmian składu ciała w trakcie terapii dietetycznej czy leczniczej. Umożliwia dopasowanie odpowiednich zaleceń żywieniowych oraz ocenę skuteczności ich stosowania. Ponad 25 lat temu badacze zaproponowali pięciopoziomowy model organizacji kompozycji naszego ciała: poziom atomowy – wodór, tlen, azot, węgiel, sód, potas, chlor, fosfor, wapń, magnez, siarka poziom komórkowy – komórki, pozakomórkowe płyny, pozakomórkowe ciała stałe poziom tkankowy – tkanka tłuszczowa, mięśnie szkieletowe, kości, narządy wewnętrzne, inne tkanki ogólny poziom całego ciała – głowa, tułów, kończyny poziom molekularny – najbardziej skomplikowana wersja to 4 składowe: tłuszczowa masa ciała, całkowita zawartość wody, całkowita zawartość białka, zawartość składników mineralnych w kościach. Częściej używana wersja to podział na dwie składowe: tłuszczowa i beztłuszczowa masa ciała beztłuszczowa masa ciała (FFM – fat free mass) tłuszczowa masa ciała (FM – fat mass) Beztłuszczowa masa ciała to mięśnie, układ kostny, narządy, woda, białko i składniki mineralne. Tłuszczowa masa ciała to natomiast zgromadzone tłuszcze, nie tylko tkanka tłuszczowa ale również tłuszcz, który buduje błony komórkowe, hormony, układ nerwowy. Na rynku dietetycznym oraz w badaniach naukowych możemy spotkać się z kilkoma metodami pomiaru składu ciała. Pomiar fałdu skórno-tłuszczowego: za pomocą specjalnego przyrządu (kaliper) można zmierzyć podskórną zawartość tkanki tłuszczowej w specyficznych miejscach na ciele (klatka piersiowa, brzuch, udo, ramię, biodro, łopatka, bok tułowia); jest to dobra metoda do oceny tkanki tłuszczowej w konkretnych partiach ciała oraz u dzieci; niestety większość kaliperów posiada górny limit 45-60 mm, w związku z tym nie nadają się się dla osób z dużą nadwagą, dodatkowo pomiar zależy w głównej mierze od umiejętności osoby wykonującej co wiąże się z dużym ryzykiem błędu. Bioimpredancja elektryczna (BIA): metoda ta wykorzystuje opór elektryczny tkanek organizmu, tzw. impedancję metoda ocenia m. in. całkowitą zawartość wody, beztłuszczową masę ciała, zawartość tkanki tłuszczowej; metoda jest bezpieczna, ekonomiczna, szybka; najważniejsze parametry tej metody to płeć, wiek, wzrost, masa ciała, rasa, stan zdrowia; niestety często BIA niedoszacowuje beztłuszczowej masy ciała u osób o prawidłowej masie ciała i przeszacowuje u otyłych, mocno bazuje na prawidłowym nawodnieniu. DEXA (Dual energy X-ray absorptiometry): minusem jest niewielkie narażenie na promieniowanie, ponieważ jest to metoda polegająca na ocenie rentgenograficznej, czyli wykorzystującej promieniowanie rentgenowskie; metoda ocenia całkowitą i ulokowaną w specyficznych miejscach tkankę tłuszczową, gęstość mineralną kości oraz tkankę mięśniową; metoda charakteryzuje się precyzyjnością i powtarzalnością, nie wymaga zabiegów inwazyjnych, jest szybka, na wyniki nie wpływa stan zdrowia; złoty standard diagnostyki osteopenii i osteoporozy; badanie nie jest odpowiednie dla osób, które mogą przechodzić znaczne zmiany zawartości glikogenu i stanu nawodnienia; jest to bardzo droga aparatura. MRI i CT: metoda ocenia całkowitą i ulokowaną w specyficznych miejscach tkankę tłuszczową (uwzględniając podskórną i okołonarządową), mięśnie szkieletowe, narządy, tkanki wewnętrzne, zawartość lipidów w mięśniach i wątrobie; metoda charakteryzuje się wysoką precyzyjnością i powtarzalnością; MRI to obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, nie naraża jednak na promieniowanie; CT to metoda diagnostyczna pozwalająca na uzyskanie obrazów tomograficznych, naraża niestety na duże promieniowanie; minusem jest czas trwania badania oraz oraz bardzo wysokie koszty; osoby z dużą otyłością nie mogą być poddawane temu badaniu ze względu na ograniczenia miejsca w urządzeniu. Analiza składu masy ciała – normy Analizatory składu ciała podają wyniki w oparciu o normy. Norma na tkankę tłuszczową: Mężczyźni 10–25% Kobiety 18–30% Sportowcy mężczyźni 5–15% Sportowcy kobiety 10–18% Norma na całkowitą zawartość wody w organizmie: Kobiety: 45 do 60 % Mężczyźni: 50 do 65 % Norma na tkankę mięśniową: U mężczyzn mięśnie stanowią około 40% masy ciała, a u kobiet około 35%. Norma na tkankę kostną: kobiety 1,95–2,95 kg mężczyźni 2,66–3,69 kg Waga z analizą składu ciała W gabinetach dietetycznych i na siłowniach najczęściej wykorzystuje się metodę BIA. Za jej pomocą można ocenić poziom tkanki tłuszczowej – FM fat mass (%, kg), poziom tkanki tłuszczowej wisceralnej, zawartość tkanki mięśniowej (kg), poziom beztłuszczowej masy ciała – FFM fat free mass (kg, %), całkowita zawartość wody – TBW total body water (%, kg), masa glikogenu, masa komórkowa, masa białka, masa mineralna. Badanie można wykonać u osób zdrowych, ale również cierpiących takie choroby jak cukrzyca czy nadciśnienie tętnicze oraz u dzieci. Badania nie zaleca się przeprowadzać u osób z wszczepionymi urządzeniami elektronicznymi jak rozrusznik serca, kobiet w ciąży oraz chorych na padaczkę. Badanie wykonywane jest w pozycji pionowej lub poziomej w zależności od urządzenia. W przypadku wag z analizatorem składu ciała pacjent staje na specjalnej wadze zawierającej elektrody, które uwalniają sygnały elektryczne o niskim natężeniu. Woda jest przewodnikiem sygnałów, które za jej pomocą przechodzą przez ciało. Natomiast tkanka tłuszczowa mało uwodniona stanowi opór dla impulsu. Na podstawie przechodzenia sygnałów przez uwodnione i mało uwodnione tkanki można ocenić skład ciała. Masa ciała nie jest już wyznacznikiem zdrowia czy odpowiedniej sylwetki. Aby dobrze ocenić skład masy ciała konieczne jest wykonanie jednego z powyższych badań. Na rynku znajdziemy wiele różnych urządzeń do pomiaru składu ciała. Metody te są bezpiecznie, nieinwazyjne i szybkie, a dzięki nim zdecydowanie lepiej można monitorować swoje postępy i działanie diety. Obecnie najczęściej spotykaną i najlepszą metodą jest bioimpedancja elektryczna. Jeśli wybierasz się do dietetyka zwróć uwagę czy jest możliwość wykonania takiego pomiaru, to znacznie ułatwi monitorowanie zmian w trakcie procesu redukcji czy budowania masy. Bibliografia: [1] , Brad J. Schoenfeld, Robert Wildman, Susan Kleiner, i in., International society of sports nutrition position stand: diets and body composition, „Journal of the International Society of Sports Nutrition, 2017, [dostęp on-line] [2] Emma A D Clifton, Felix R Day, Emanuella De Lucia Rolfe, Nita G Forouhi, Soren Brage, Simon J Griffin, Nicholas J Wareham, Ken K Ong, Associations between body mass index-related genetic variants and adult body composition: the Fenland cohort study, Int J Obes (Lond). 2017 Apr; 41(4): 613–619, [dostęp on-line] [3] Jak czytać pomiary?, [dostęp on-line] BMI to wskaźnik wykorzystywany do oszacowania, czy waga ciała jest na odpowiednim poziomie. Zobacz, jak obliczyć swoje BMI i jakie są normy. Czy BMI jest dobrym wskaźnikiem? Może lepiej korzystać z innego? Czym jest BMI? BMI (Body Mass Index) to wskaźnik zwany również wskaźnikiem Queteleta. Jest to wskaźnik służący do sprawdzenia, czy masa ciała jest prawidłowa. Jaka jest historia tego wskaźnika? Już w 1832 roku belgijski statystyk – Adolf Queteleta – opracował wzór na obliczanie BMI. Zauważył on, że masa ciała jest uzależniona od tego, jaki jest wzrost danej osoby. Według opracowanego przez niego wskaźnika BMI możemy zorientować się, czy waga ciała jest odpowiednia do naszego wzrostu. To bardzo szybki i prosty sposób na monitorowanie prawidłowej wagi i gdy tylko zauważymy odchylenia od normy, powinniśmy udać się do specjalisty po pomoc. Wskaźnik BMI oblicza się w sposób nieskomplikowany. Pozwala on na określenie tego, jaka jest zawartość tkanki tłuszczowej w organizmie w oparciu o dane na temat proporcji między masą ciała w kg a wzrostem (w metrach). Kalkulator BMI – prosty sposób na obliczenie BMI Jak dokładnie obliczyć BMI? Możemy zrobić to albo za pomocą prostego wzoru (podaję go w kolejnym akapicie), albo skorzystać z łatwego w obsłudze kalkulatora BMI dostępnego online za darmo. Wystarczy wpisać do pustych pól odpowiednio swoją masę ciała, wzrost, a także oznaczyć płeć. Wynik otrzymamy natychmiast i możemy go od razu porównać z ogólnymi normami. Należy jednak pamiętać, że wynik jest pewną informacją orientacyjną – nie należy go traktować jako wyznacznik do oceny stanu zdrowia. Konieczne są też inne wskaźniki i normy dietetyczne, a także możliwość występowania różnych chorób. Każdy organizm ma ponadto inne zapotrzebowanie na składniki odżywcze, a jest ono różne z powodu wieku, płci czy aktywności fizycznej. Warto natomiast raz na jakiś czas sprawdzać, jakie mamy BMI – dzięki temu możemy kontrolować swoją wagę i ewentualne nagłe zmiany, mogące świadczyć o problemach ze zdrowiem. Obliczanie BMI bez wątpienia pomaga w uniknięciu otyłości czy niedowagi. Jak obliczyć BMI według wzoru? Obliczanie BMI bazuje na 3 kluczowych danych – ich znajomość nie wymaga wykonania żadnych badań. Musimy bowiem uwzględnić: wiek, wzrost (w m), masę ciała (w kg). BMI uzyskamy, dzieląc masę ciała w kilogramach przez wzrost do kwadratu (podany w metrach). Wzór na BMI wygląda zatem następująco: BMI = masa ciała (kg)/wzrost (m)2 Osoba, która mierzy zatem 1,65 m wzrostu oraz posiada masę ciała na poziomie 55 kg, uzyska wynik BMI w wysokości 20,20. Wzór na obliczenie BMI - infografika Uwaga! Powyższy wzór ma zastosowanie tylko do osób dorosłych! W przypadku dzieci i młodzieży należy kierować się siatkami centylowymi – to one są wyznacznikiem norm dla tych grup wiekowych, jeśli chodzi o masę ciała. W obliczaniu BMI ważna jest płeć Należy ponadto uwzględnić, czy dane dotyczą kobiety, czy mężczyzny – to bardzo ważny aspekt, ponieważ fizjologicznie u kobiet inna jest prawidłowa zawartość tłuszczu niż u mężczyzn, a także inna masa mięśni. Jeśli kobieta i mężczyzna mają podobny wzrost, ich wskaźniki BMI będą podobne, jednakże prawdopodobnie u kobiet poziom tkanki tłuszczowej będzie wyższy niż w przypadku mężczyzny. Należy przy tym nadmienić, że większa zawartość tkanki tłuszczowej zwiększa ryzyko rozwoju wielu chorób – a nie tylko sama masa ciała. Poza tym istotne jest, gdzie tkanka tłuszczowa się znajduje – np. niebezpieczne jest, gdy występuje nadmiar tkanki tłuszczowej wokół narządów wewnętrznych. BMI niestety nie podpowie nam, w jakim miejscu znajduje się w naszym organizmie nadmiar tłuszczu – do tego należy posłużyć się innym wskaźnikiem – WHR. Jego obliczenie nie jest niestety możliwe do wykonania w warunkach domowych. Wskaźnik BMI – normy. Kiedy otyłość, a kiedy niedowaga? Normy BMI - klasyfikacja rozszerzona. Infografika Jeśli wynik z BMI odbiega od normy, należy skontaktować się z lekarzem lub dietetykiem. Specjalista zweryfikuje, z czego wynikają nieprawidłowości i jeśli trzeba, zleci dodatkowe badania, aby mieć pewność, że niedowaga lub nadwaga/otyłość nie są wynikiem toczących się w organizmie stanów chorobowych. Pomoże ponadto zmienić naszą dietę w taki sposób, aby sprzyjać uzyskaniu prawidłowej wagi i zmniejszać tym samym ryzyko wystąpienia różnego rodzaju chorób. Jakie są normy BMI? Jakie wyniki powinny nas zaalarmować? Aktualnie BMI uwzględnia klasyfikację podstawową i rozszerzoną. Klasyfikacja podstawowa wyróżnia 4 oceny wagi, natomiast klasyfikacja rozszerzona rozdziela dodatkowo niedowagę i otyłość na 3 różne stopnie. I tak kolejno podstawowa klasyfikacja BMI wygląda następująco: < 18,5 – niedowaga 18,5–24,99 – wartość prawidłowa ≥ 25,0 – nadwaga W przypadku klasyfikacji rozszerzonej, wyniki są dużo bardziej szczegółowe: < 16,0 – wygłodzenie 16,0–16,99 – wychudzenie 17,0–18,49 – niedowaga 18,5–24,99 – wartość prawidłowa 25,0–29,99 – nadwaga 30,0–34,99 – I stopień otyłości 35,0–39,99 – II stopień otyłości (otyłość kliniczna) ≥ 40,0 – III stopień otyłości (otyłość skrajna/olbrzymia) – tego rodzaju otyłość poważnie zagraża życiu. BMI Prime – czym jest? Z powodu rosnącego problemu nadwagi i otyłości jako chorób cywilizacyjnych, naukowcy starają się stwarzać narzędzia, które w jeszcze lepszy sposób będą nam pomagać w ocenie stanu zdrowia i prawidłowej masy ciała. Powstał wskaźnik BMI Prime, który jest nieco zmodyfikowany. BMI Prime polega na podzieleniu wskaźnika BMI danej osoby poprzez wartość BMI graniczną górną normy – czyli liczbę 25. Jeżeli uzyskany wynik będzie oscylował między o,74 a 1, jest to wynik w normie. Wartość poniżej będzie sygnalizowała niedowagę, a powyżej tego zakresu – nadwagę lub otyłość. Niestety wskaźnik ten nadal nie jest satysfakcjonujący dla dietetyków i lekarzy – nadal poszukują oni lepszego wyznacznika. Pojawiła się np. propozycja stworzenia bardzo szczegółowego podziału otyłości – na aż 10 podkategorii. Wówczas najbardziej groźna byłaby otyłość 10. stopnia – i ją określałby wskaźnik 100 i powyżej. Taka skala mogłaby lepiej oceniać ryzyko wystąpienia ewentualnych powikłań, a także pomagałaby w trafniejszym planowaniu leczenia u osób z otyłością olbrzymią. BMI poza normą – co robić? Wartość wskaźnika BMI wynosząca powyżej 30 stanowi ważny sygnał alarmowy. Taki wynik powinien bezwzględnie skłonić nas do szukania pomocy u specjalisty – w pierwszej kolejności u lekarza, a dodatkowo także u dietetyka. Konieczne jest wykonanie szczegółowych badań i wykluczenia takich chorób, jak cukrzyca, rak jelita, choroba niedokrwienna serca czy też miażdżyca – są to choroby prowadzące w wielu przypadkach do zgonu, dlatego tak ważne jest ich szybkie zdiagnozowanie. Nie powinno się także lekceważyć BMI poniżej normy, czyli gdy wynik wnosi 17 lub mniej – wówczas występuje niedowaga i może wskazywać na poważne dla zdrowia i życia zaburzenia odżywiania, np. anoreksję. Innymi przyczynami niedowagi są różne choroby układu pokarmowego – np. zaburzenia wchłaniania, a także choroby endokrynologiczne, nowotworowe, zakaźne i pasożytnicze. Podobnie zatem jak w przypadku podejrzenia otyłości i w sytuacji wskaźnika BMI poniżej normy należy wykonać cały panel badań, aby wykluczyć ewentualne stany chorobowe w organizmie i wprowadzić odpowiednie leczenie. Szczególnie niepokojący jest wynik na poziomie 16 lub niższy. W obu przypadkach pomocna będzie indywidualnie przygotowana dieta przez specjalistę, który uwzględni zarówno stan zdrowia pacjenta, jak i pomoże w zrealizowaniu celu (zgubienie lub przybranie na wadze). BMI a wiek – jaka jest zależność? Poza płcią, w obliczaniu prawidłowej masy ciała ważną rolę odgrywa wiek. Z wiekiem bowiem nasza masa mięśniowa oraz masa kostna maleje, a rośnie ilość tkanki tłuszczowej. Wskaźnik BMI niestety nie uwzględnia takiej kolei rzeczy, czyli procesów starzenia się organizmu i wynikających z tego efektów. Z tego względu wiele osób krytykuje wskaźnik BMI, sądząc, że u osób starszych wyniki BMI często są nieadekwatne do rzeczywistości. W związku z tym, normy BMI w poszczególnych grupach wiekowych powinny być interpretowane w inny sposób. I tak kolejno prawidłowe BMI w wieku: 19-24 lata wynosi 19-24, 25-34 lat wynosi 20-25, 35-44 lat wynosi 21-26, 45-54 wynosi 23-28, powyżej 65 lat wynosi 24-29. Istotne jest zatem, aby korzystając np. z kalkulatora BMI, zwrócić uwagę, czy uwzględnia on także wiek, poza płcią, masą ciała i wzrostem – zmienia to bowiem ogląd na ostateczne wyniki. BMI a masa mięśni i kości Wskaźnik BMI niestety nie jest idealny, jeśli chodzi o ocenę zawartości tkanki tłuszczowej w organizmie. Weźmy np. pod uwagę sytuację dwóch osób: jedna z nich jest aktywna fizycznie i jest dobrze zbudowana, a druga prowadzi siedzący tryb życia i wygląda na bardziej otyłą niż sportowiec. Często w takich przypadkach wskaźniki BMI nie są w ogóle adekwatne do rzeczywistości, ponieważ masa mięśniowa jest cięższa niż tłuszcz i w efekcie BMI osoby szczupłej, ale świetnie zbudowanej, może nawet wskazywać na nadwagę i sugerować, że w organizmie jest za duża zawartość tłuszczu, co nie ma nic wspólnego z rzeczywistym stanem. Osoby ćwiczące raczej nie powinny sugerować się więc wynikami BMI, tylko korzystać z innych wskaźników służących do obliczania prawidłowej masy ciała, ale uwzględniających więcej parametrów, w tym tryb życia. Innym czynnikiem, który wpływa na masę ciała, jest mineralizacja oraz gęstość kości. U osób z drobną budową prawidłowa masa ciała będzie całkowicie inna niż u osób o tzw. grubych kościach. BMI nie bierze tego pod uwagę, tak samo jak i faktu, że z wiekiem maleje gęstość kości i osoby starsze często cierpią np. na osteoporozę, która to istotnie zaniża masę ciała. Z wiekiem rośnie natomiast ilość tkanki tłuszczowej, czego BMI również nie bierze pod uwagę. Wskaźnik BMI odpowiedni tylko dla dorosłych o standardowej aktywności Podsumowując powyższą analizę cech charakterystycznych dla BMI, wskaźnik ten tak naprawdę da zgodne z rzeczywistością wyniki tylko u osób dorosłych (nie seniorów), które prowadzą standardowy tryb życia o umiarkowanej aktywności (nie są sportowcami). Inne standardy obowiązują bowiem dla osób starszych, a inne dla kulturystów czy lekkoatletów. Wskaźnik BMI nie jest także przeznaczony dla obliczania prawidłowej masy ciała dzieci do 18. roku życia. Do tego wieku zastosowanie mają tzw. siatki centylowe, których zadaniem jest pomoc w ocenie rozwoju dziecka. Kryteria do określania tego są nieco inne, niż w przypadku obliczania BMI u osób dorosłych. Wiąże się to z tym, że u chłopców i dziewcząt jest różna ilość tłuszczu, a także z tym, że zawartość tkanki tłuszczowej w organizmie zmienia się wraz z wiekiem. Analizują masę ciała dziecka, bierze się pod uwagę normę zawartości tkanki tłuszczowej dla danego wieku i płci, a także oblicza się stosunek między masą ciała i wzrostem. Krytyczna ocena wskaźnika BMI, czyli wady Jak już wspomniałam, wskaźnik BMI nie jest idealny i nie może mieć zastosowania u wszystkich osób. Poniżej przedstawiam najczęstsze zarzuty na temat wskaźnika BMI, kierowane ze strony naukowców: Wskaźnik BMI opracowała osoba, która była statystykiem, a nie osoba, która zajmowała się badaniem otyłości czy niedowagi. Wskaźnik BMI został opracowany bardzo dawno i nie był aktualizowany od 200 lat. Wskaźnik BMI ma zastosowanie ogólnie do populacji i nie bierze pod uwagi indywidualnych cech danej osoby. BMI nie uwzględnia np. masy mięśniowej czy kostnej, które w dużej mierze wpływają na ostateczną masę ciała i wynik BMI. Niektórzy sądzą, że wzór BMI w ogóle nie powinien być stosowany, ponieważ nie ma fizjologicznych podstaw do podnoszenia wzrostu człowieka do kwadratu. Wskaźnik BMI ma w swojej definicji błąd logiczny – polega on na przekonaniu, że wskaźnik ten pozwala określić stopień otłuszczenia ciała, co jest niezgodne z rzeczywistością. Osoby z wysokim BMI wcale nie muszą mieć dużej zawartości tłuszczu (przykład sportowców). Naukowcy sądzą, że określanie przez BMI przedziałów wagi prawidłowej, niedowagi, nadwagi i otyłości, to nieprawidłowe działanie, gdyż w tak szerokim zakresie wagi idealnej mogą znajdować się tak samo osoby bardzo szczupłe, jak i lekko otłuszczone – a obie będą uznawane za osoby o takim samym stanie zdrowia (wg założeń BMI). Co więcej, jeśli osoba, która jest na granicy normy przytyje np. 1 kg, nagle będzie uważana jako osoba z nadwagą i problemem zdrowotnym. Powyższe problemy skupiają się na ograniczeniach wskaźnika BMI i na tym, że problemy z masą ciała mogą być naprawdę złożone, czego BMI nie uwzględnia. Mimo wszystko jest to dość przydatny wskaźnik do wstępnej oceny prawidłowej wagi. Co zamiast BMI? Inne wskaźniki prawidłowej masy ciała BMI a ocena masy ciała i tkanki tłuszczowej Wskaźnik BMI jest prosty i szybki w obsłudze, natomiast musimy pamiętać, że nie jest on idealny i nie zawsze jest miarodajny. Nie uwzględnia wieku, budowy ciała, aktywności fizycznej, masy mięśniowej, masy kostnej – w efekcie często powoduje wysuwanie niezgodnych z rzeczywistością wniosków. Z tego powodu świat nauki nie pozostał bierny i opracował kilka innych wskaźników, na podstawie których można szacować, czy nasza masa ciała jest prawidłowa. Wszystkie te wskaźniki oparte są również na pewnych danych szacunkowych i także nie należy ich traktować jako jedyny wyznacznik do oceny stanu zdrowia, ale jako wsparcie do monitorowania kondycji organizmu oraz wagi. 1. BAI Body adiposity index – BAI. Wskaźnik ten informuje nas o tym, w jakim stopniu ciało jest otłuszczone. Wyliczany jest na podstawie wyniku z pomiaru obwodu bioder danej osoby oraz jej wzrostu. Jednocześnie bierze się także pod uwagę płeć osoby i jej wiek. 2. WHR Waist-hip ratio – wskaźnik ten obliczany jest na podstawie wyniku z pomiaru obwodu pasa oraz jego stosunku do obwodu bioder. Wynik informuje o typie otyłości. Jeżeli jest wyższy lub równy 0,8 u kobiet oraz 0,9 u mężczyzn, mówimy o otyłości brzusznej. Wyniki poniżej tych wartości mówią o otyłości gynoidalnej. Wskaźnik ten obecnie jest bardzo doceniany, ponieważ wiele mówi o naszym zdrowiu. U kobiet najczęstszą otyłością jest otyłość pośladkowo-udowa, a u mężczyzn – otyłość brzuszna. Często zatem kobieta, która ma większą ilość tkanki tłuszczowej, może być mniej narażona na choroby niż mężczyzna, jeżeli u niego występuje otyłość brzuszna i tłuszcz lokalizuje się wokół narządów wewnętrznych, a u kobiety jest otyłość pośladkowo-udowa, mniej groźna od brzusznej. 3. ABSI A body shape index – jest to wskaźnik wyliczany na podstawie tego, jaki mamy wzrost, jaka jest waga, a także jaki posiadamy obwód w talii. 4. SBSI Surface-based body shape index. Wskaźnik ten bierze pod uwagę różne typy sylwetki. Konieczne są np. takie pomiary, jak obwód talii, całkowita powierzchnia ciała czy też długość tułowia. Na podstawie tych pomiarów dokonuje się oceny, czy posiadamy prawidłową zawartość tkanki tłuszczowej i prawidłową masę ciała. 5. RFM Relative Fat Mass – to wskaźnik informujący nas o względnej ilości tkanki tłuszczowej. Wskaźnik został opracowany przez naukowców z medycznego ośrodka Cedars-Sinai Medical Center w Kalifornii. Wskaźnik jest dość prosty w obsłudze. Jak obliczyć RFM? Mężczyźni powinni od liczby 64 odjąć 20-krotność stosunku swojego wzrostu do obwodu talii. Wzór wygląda następująco w takiej sytuacji: RFM = 64 – 20 x wzrost : obwód talii Kobiety natomiast powinny od liczby 76 odjąć 20-krotność stosunku swojego wzrostu do obwodu talii, czyli: RFM = 76 – 20 x wzrost : obwód talii Wskaźnik ten został opracowany na podstawie przeglądu aż 350 różnych wskaźników dietetycznych. Naukowcy porównali wyliczenia na podstawie swojego wzoru, przeprowadzając badanie na 3500 osób za pomocą metody rentgenowskiej. Stwierdzili, że wzór stosunkowo dobrze oddaje rzeczywistą zawartość tkanki tłuszczowej znajdującej się w organizmie w procentach. A jakie są normy, jeśli chodzi o zawartość tłuszczu u mężczyzn i u kobiet? Zacznijmy od norm dla mężczyzn: Mężczyźni uprawiający sport – 6-13%, Mężczyźni w dobrej formie fizycznej – 14-17%, Mężczyźni o przeciętnej budowie (norma) – 18-24%, Mężczyźni otyli – 25% i więcej masy ciała. Dla kobiet natomiast normy są następujące: Kobiety uprawiające sport – 14-20%, Kobiety w dobrej formie fizycznej – 21-24%, Kobiety o przeciętnej budowie (norma) – 25-31%, Kobiety otyłe – 32% i więcej masy ciała. Dzięki temu wskaźnikowi możemy policzyć, ile w przybliżeniu posiadamy tkanki tłuszczowej, co jest ważnym wyznacznikiem dla oceny stanu zdrowia i profilaktyki wielu chorób. 6. BMR Inni naukowcy skupili się na tym, że każdy organizm ma inne predyspozycje, jeśli chodzi o przemianę materii. Stworzyli zatem wskaźnik uwzględniający ten czynnik – BMR, czyli Basal Metabolic Rate. Wskaźnik ten informuje nas o zapotrzebowaniu kalorycznym na podstawie tempa przemiany materii w spoczynku. Na wartość tę wpływają takie czynniki, jak wiek, wzrost, płeć, stan zdrowia, metabolizm czy waga. Aby obliczyć BMR, można skorzystać z gotowego kalkulatora – taki jednak uwzględni tylko podstawowe parametry. Można też sięgnąć po specjalistyczne pomiary, które uwzględniają kalorymetrię pośrednią lub bezpośrednią – takie metody pozwalają np. na ocenę, jaka ilość ciepła produkowanego przez organizm w danym czasie, może przełożyć się na to, ile organizm zużywa energii. Podobnym wskaźnikiem do BMR jest CMP – również określa zapotrzebowanie energetyczne organizmu. Niektórzy specjaliści sięgają do obliczania przemiany materii po wskaźnik PAL. To dobowy wskaźnik aktywności fizycznej. Zmienia się on wraz z porą dnia, rodzajem aktywności, podejmowaniem treningów – należy zatem interpretować go w skali tygodnia. Można wówczas ustalić, opierając się o pewne normy, czy mamy aktywność niską, umiarkowaną, wysoką czy bardzo wysoką. Badania zamiast BMI? Jak dowodzi wiele badań, ryzyko wystąpienia poważnej choroby i w efekcie przedwczesnej śmierci nie jest związane z samą wagą, ale bardziej z ilością tkanki tłuszczowej oraz z tym, w jakich miejscach naszego organizmu jest ona zlokalizowana. Wskaźnik BMI jest zatem w tym aspekcie mało przydatny, w związku z czym lekarze coraz częściej zlecają inne metody. Obecnie korzysta się np. z metody: pomiaru fałdu skórnego z pomocą suwmiarki, pomiaru impedancji bioelektrycznej, badania rentgenowskiego DXA. Powyższe metody są niestety drogie w przeprowadzeniu i nie są też łatwo dostępne, przez co na razie nie stanowią metod pierwszego rzutu. Badania muszą być ponadto wykonane pod okiem wykwalifikowanego personelu. Sądzi się, że tego typu metody są najlepszym wyznacznikiem, jeśli chodzi o ocenę procentowego udziału tkanki tłuszczowej w organizmie i stanowią lepszą podstawę do oceny stanu zdrowia. Poza wymienionymi badaniami, niektórzy lekarze sięgają także do oceny pięciu czynników tzw. ryzyka zespołu metabolicznego – jeśli jest on bowiem nieleczony, może prowadzić do wielu groźnych chorób układu sercowo-naczyniowego, które są potencjalnie śmiertelne (np. zawały serca). W tym celu dokonuje się takich badań, jak: pomiar obwodu talii, pomiar ciśnienia krwi, badanie poziomu cholesterolu we krwi, badanie stężenia trójglicerydów, badanie stężenia cukru we krwi. Jeżeli wyniki będą podwyższone, stanowią one sygnał alarmowy i powinny skłonić nas do kolejnych badań i zmian w dotychczasowym stylu życia, zwłaszcza diety i aktywności fizycznej. Bibliografia Kapiszewska M., Ocena stanu odżywienia organizmu: practicum. Krakowskie Towarzystwo Edukacyjne - Oficyna Wydawnicza AFM. Kraków, 2014. Garrow, & Webster, J., 1985. Quetelet’s index (W/H2) as a measure of fatness. Int. J. Obes., 9(2), Stupnicki R., Relacje wagowo-wzrostowe i stosowanie wskaźnika BMI u dzieci i młodzieży. Zeszyty Naukowe WSKFiT 10:41-47, 2015. Flegal, & Graubard, 2009. Estimates of excess deaths associated with body mass index and other anthropometric variables. Am. J. Clin. Nutr., 89(4), Swainson M, Betterham A, Tsakirides C, et al. Prediction of Whole-Body Fat Percentage and Visceral Adipose Tissue Mass from Five Anthropometric Variables. PloS One. May 2017. Shah NR, Braverman ER. Measuring Adiposity in Patients: The Utility of Body Mass Index (BMI), Percent Body Fat, and Leptin. PLoS One. April 2012. A. M. Nevill, A. D. Stewart, T. Olds, R. Holder, Relationship between adiposity and body size reveals limitations of BMI, „American Journal of Physical Anthropology” 2005, nr 129 (1), s. 151-156. Jarosz M. (red), Normy żywienia dla populacji polskiej - nowelizacja. IŻŻ. Warszawa, 2012. Blaak E. Gender Differences in Fat Metabolism. Current Opinion in Clinical Nutrition and Metabolic Care. November 2001. Z tego artykułu dowiesz się obliczyć tkankę tłuszczową w organizmie?Jaka jest norma tkanki tłuszczowej?Jak zmierzyć skład ciała?Jak zmierzyć tkankę tłuszczową?Jaki jest wzór na zmierzenie tkanki tłuszczowej?Jak obliczyć tkankę tłuszczową w organizmie?Pomiary masy ciała nie do końca obrazują, czy stosowana dieta i wykonywane ćwiczenia fizyczne przynoszą pożądane rezultaty. Uzyskane wyniki mogą zakłamywać aktualną sytuację, zwłaszcza wtedy, gdy proces redukcji masy ciała opiera się nie tylko na samej diecie, ale również na systematycznej aktywności fizycznej. Owszem, kontrolę masy ciała można uzupełnić mierzeniem obwodów poszczególnych części ciała, jednak to właśnie wspomniany pomiar składu ciała stanowi aktualnie złoty ciałaCiało człowieka zbudowane jest z trzech podstawowych komponentów: wody, tkanki mięśniowej oraz tkanki tłuszczowej. Ponadto w celach diagnostycznych wyodrębniono również tak zwaną masę ciała szczupłego – lean body mass (LBM). Składa się na nią wszystko (między innymi mięśnie i kości) poza tkanką jest norma tkanki tłuszczowej?Prawidłowa zawartość tkanki tłuszczowej w organizmie waha się od 14 do 28% masy ciała u kobiet oraz od 9 do 18% masy ciała u mężczyzn. Gdy udział tkanki tłuszczowej w ogólnej masie ciała przekroczy 19% u mężczyzn oraz 29% u kobiet, to wtedy mówimy już o nadwadze. Z kolei zawartość tkanki tłuszczowej w organizmie na poziomie ponad 22% u mężczyzn oraz powyżej 32% u kobiet klasyfikowana jest jako otyłość. Należy podkreślić, iż zawartość tkanki tłuszczowej w organizmie zmienia się w raz z zmierzyć skład ciała?Na chwilę obecną skład ciała mierzy się za pomocą specjalnych urządzeń, które wykorzystują analizę impedancji bioelektrycznej. Jest to nieinwazyjna metoda badania diagnostycznego pozwalająca na bardzo dokładne wyznaczenie poszczególnych komponentów ciała. Jednak co zrobić w sytuacji, gdy nie ma się dostępu do tego typu urządzenia? Do oszacowania ilości tkanki tłuszczowej w organizmie można wtedy wykorzystać jeden z przedstawionych niżej wzorów. Prosty analizator składu ciała Jaki jest wzór na zmierzenie tkanki tłuszczowej?Wzory profesora WielińskiegoKobiety – prawidłowa masa ciałaLBM [kg] = 0,384 x masa ciała [kg] + 0,129 x wysokość ciała [cm]Masa tłuszczowa [kg] = masa ciała [kg] – LBM [kg]Kobiety – nadmierna masa ciałaMasa tłuszczowa [kg] = 0,760 x masa ciała [kg] – 0,177 x wysokość ciała [cm]Mężczyźni – prawidłowa masa ciałaLBM [kg] = 0,278 x masa ciała [kg] + 0,22 x wysokość ciała [cm]Masa tłuszczowa [kg] = masa ciała [kg] – LBM [kg]Mężczyźni – nadmierna masa ciałaMasa tłuszczowa [kg] = 0,512 x masa ciała [kg] – 0,089 x wysokość ciała [cm]Wzór PiechaczkaKobietyF%= -12,770968 + 0,014611 log x1 + 0,102559 log x2 + 0,060924 log x3MężczyźniF%= -8,948988 + 0,044703 log x1 + 0,0628201 log x2 + 0,27324 log x3gdzie:x1 – grubość fałdu skórno-tłuszczowego na ramieniu (wyrażona w mm)x2 – grubość fałdu skórno-tłuszczowego klatki piersiowej (wyrażona w mm)x3 – grubość fałdu skórno-tłuszczowego na podudziu (wyrażona w mm)Jak zmierzyć tkankę tłuszczową?Należy pamiętać, że powyższe wzory pozwalają jedynie oszacować zawartość tkanki tłuszczowej w organizmie – nie zastąpią one badań laboratoryjnych. Stąd też nie powinno się im ślepo ufać. Najbardziej dokładnym wzorem, z tych przedstawionych powyżej, jest wzór opracowany przez profesora 1, 2Jakie są Wasze sposoby na pomiary podczas diety? Korzystaliście z wagi z analizą składu ciała? Jaka jest Wasza opinia? Naukowcy już dawno wszystko opisali, zważyli i zmierzyli. Jednakże osoby trenujące regularnie i to niekoniecznie na siłowni, różnią się zdecydowanie od reszty populacji, a szczególnie od ludzi nieaktywnych fizycznie. Na trenujących, a szczególnie siłowo, czyha wiele pułapek. Z wielkim trudem dopasujesz elegancką koszulę, z reguły nie uda się w niej dopiąć kołnierzyka albo w sklepie w ogóle nie będzie „takiego” rozmiaru. Dlaczego? Bo masz inne proporcje bioder, pasa, barków i ramion. BMI, czyli bezsensowny, ale popularny wskaźnik masy ciała Jakie powinno być otłuszczenie sportowca? BMD, czyli masa kostna, też ma wpływ na masę ciała Czy znając poziom tkanki tłuszczowej mogę oszacować masę beztłuszczową? Badanie analizatorem składu ciała Z reguły mężczyźni powyżej 40 roku życia zaczynają hodować pokaźny brzuszek, ilość tkanki mięśniowej zaczyna spadać, zmniejsza się gęstość mineralna kości. Czemu tak się dzieje? Spędzają zbyt dużo czasu w bezruchu (przed komputerem, telewizorem, tabletem, w samochodzie, w windzie), a za mało spacerują, biegają, skaczą czy ćwiczą na siłowni. Dużo ważniejszą przyczyną złej kompozycji sylwetki jest niewłaściwa dieta. Większość ludzi nie przywiązuje wagi do rzeczy, które kupuje. Z reguły, im dana osoba jest bardziej otłuszczona, tym gorszych wyborów żywieniowych dokonuje. Już często młode kobiety zamiast wody piją soki, jako przekąski wybierają batoniki i oblane czekoladą wafelki, nie stronią również od pizzy czy frytek. W reklamach i wg obiegowych „wierzeń” tłuszcz podskórny i wisceralny to „nie wiadomo skąd się biorący problem ??. Otłuszczenie nie bierze się z powietrza. Po prostu za dużo jesz i wydatkujesz za mało energii. BMI, czyli bezsensowny, ale popularny wskaźnik masy ciała Bardzo często naukowcy posługują się pomiarem BMI (ang. body mass index). Niestety tego rodzaju wskaźniki są bezsensowne dla osób ćwiczących. BMI = masa ciała [kg]/wzrost [m2], czyli osoba ważąca 110 kg przy 184 cm wzrostu obliczy to następująco: 110 kg podzielić przez 1,84*1,84 czyli przez Wyjdzie około czyli I stopień otyłości. Dlaczego BMI nie działa? Bo syntetyczny wskaźnik dotyczący masy ciała i wzrostu ignoruje kompletnie skład ciała. A to właśnie ilość tkanki tłuszczowej (podskórnej, wisceralnej, wewnątrzmięśniowej) może mówić o ryzyku np. sercowo-naczyniowym. A to wcale nie jedyny problem. Sportowcy mają całkowicie inne rozłożenie masy w ciele. Przykładowo kulturyści mają zdecydowanie większe, a więc i cięższe ramiona oraz przedramiona, rozbudowane mięśnie grzbietu. Wielu zawodników ma potężne uda, które mieszczą masę dodatkowych kg. Z kolei ilość masy skumulowanej w tułowiu (np. tłuszcz podskórny i wisceralny) jest u aktywnych sportowców o wiele niższa, niż u reszty populacji. Dlatego zawodnicy dyscyplin siłowych stosujący wskaźnik BMI dowiadują się niejednokrotnie, iż ich masa ciała powinna być mniejsza o 30-40 kg. W końcu sportowcy mają często silniejsze, a więc często o wiele gęstsze i cięższe kości, a to są dodatkowe kilogramy, które wskaźnik BMI traktuje, jako „złą wagę ciała”. Wniosek: BMI nie nadaje się dla większości sportowców, wyniki będą przekłamane, gdyż BMI nie uwzględnia składu ciała oraz różnic w rozkładzie masy u osób aktywnych fizycznie. Podobnie w wielu badaniach wskaźnik BMI pokazywał normę u pań, tymczasem ilość tkanki tłuszczowej znacznie przekraczała u nich 32% (a więc była niepokojąco wysoka). Dlaczego? Bo znacznej ilości tkanki tłuszczowej u tych kobiet nie towarzyszy równie duża masa mięśniowa! A BMI nie rozróżnia składników, które tworzą masę ciała. W większości badań okazywało się, iż panie mają BMI niższy, niż panowie mimo, iż masa tłuszczu u kobiet stanowiła od 20% i więcej, niż 45% masy ogólnej! Jakie powinno być otłuszczenie sportowca? Wg danych Lothman i wsp. (1997) dla mężczyzn aktywnych fizycznie ilość tkanki tłuszczowej powinna kształtować się następująco; dla grupy wiekowej 18-40 lat: niski: 5%, średni: 10%, wysoki: 15%. Odpowiednio dla kobiet aktywnych fizycznie ilość tkanki tłuszczowej powinna kształtować się następująco; dla grupy wiekowej 18-40 lat: niski: 16%, średni: 23%, wysoki: 28%. W normalnej populacji u mężczyzn poziom tkanki tłuszczowej nie przekracza 20%, u wytrenowanych sportowców wynosi często poniżej 10%, z kolei elitarni sportowcy niejednokrotnie mają tylko 6-7% tkanki tłuszczowej. Na poziomie elitarnym ilość tkanki tłuszczowej przedstawia się następująco: kajakarze i pływający na kanoe: mężczyźni 13 ± kobiety ± pływanie: mężczyźni ± kobiety ± zapaśnicy stylu wolnego ± tkanki tłuszczowej, bokserzy na poziomie olimpijskim nosili średnio ± tkanki tłuszczowej, sprinterzy (100, 200 i 400 m) mieli średnio ± tkanki tłuszczowej, kobiety ± maratończycy mieli +/- tkanki tłuszczowej. Kulturyści osiągają nieco lepsze wyniki tylko w ścisłym okresie przedstartowym. BMD, czyli masa kostna, też ma wpływ na masę ciała Kiedyś robiłem specjalistyczne, rentgenowskie badanie grubości kości. Nie było żadnej potrzeby, po prostu z ciekawości. Normalnie tego typu pomiary dokonuje się u osób cierpiących na złamania, u których występują zaburzenia hormonalne (związane z ilością PTH, witaminy D, androgenów, estrogenów itd.), osteoporoza itd. Technik przecierał oczy i pytał czym się zajmuję, ponieważ wszystkie wyniki były 2x wyższe, niż normalnie. Dlaczego? Bo kości też adaptują się do rosnącego obciążenia, szczególnie jeśli trening kontynuuje się 10-15 lat. Nie wystarczy nawet 48 tygodni treningu, co stwierdzono w badaniach naukowych. Nieważne, czy kobiety wykonywały skoki na skakance, bieg z wysokim unoszeniem kolan, podskoki czy klasyczny trening siłowy (70% ciężaru maksymalnego). Po roku treningu nie stwierdzono różnic w gęstości mineralnej kości (BMD). Dodatkowo z innych badań wiemy, iż trening niskiej intensywności (przy zastosowaniu małych ciężarów, rzędu 40% maksymalnego) nie jest skuteczny dla poprawy BMD, a nawet może się przyczyniać do obniżenia tego wskaźnika! Dodatkowo BMD jest obniżone u osób stosujących restrykcyjne diety (np. 800-1200 kcal) takie, jak: VLCD (dieta o bardzo niskiej podaży kalorii), dieta Dukana, niektóre diety wysokobiałkowe itd. O wiele korzystniejsze dla zdrowia są diety charakteryzujące się niższym deficytem kalorycznym, przy zwiększonej aktywności fizycznej, gdzie podaż wapnia jest utrzymana na wysokim poziomie. Wtedy możliwe jest zachowanie gęstości mineralnej kości, nawet przy utracie 10% masy ciała (u młodych dorosłych). Czy znając poziom tkanki tłuszczowej mogę oszacować masę beztłuszczową? Tak! Przyjmuje się, iż całkowita masa ciała (TBW) = beztłuszczowa masa ciała (FFM) + tłuszcz (FM) Sucha masa ciała LBM (ang. lean body mass) = organy wewnętrzne, kości i spalające kalorie składniki ciała (np. mięśnie) + niewielka ilość tłuszczu niezbędnego (np. ten, który jest wbudowany w błony komórkowe); ~73% z tego to woda. Przyjmuje się, iż tłuszcz niezbędny stanowi tylko 3% masy u mężczyzny i 5% u kobiety. Beztłuszczowa masa ciała (fat free mass ang. FFM) = kości, spalające kalorie składniki ciała (np. mięśnie), organy wewnętrzne i płyn pozakomórkowy. Masa tłuszczowa FM (ang. fat mass) = tłuszcz wisceralny + podskórny, ~ 10% z tego stanowi woda. Teoretycznie nawodnienie u ludzi jest stałe (wskaźnik To znaczy, iż 73% beztłuszczowej masy ciała stanowi woda. W jednym z badań mężczyźni o wadze ciała kg przy wzroście cm mieli średnio kg „suchej masy” ciała oraz kg tłuszczu. Jak widać nosili średnio 20% tłuszczu, 74% suchej masy, w tym mięśni (pozostałe brakujące procenty to ± czyli odchylenie). Większa masa mięśniowa oznacza mniejsze ryzyko zgonu, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Badanie analizatorem składu ciała Czy badanie analizatorem składu ciała (BIA) powie mi, ile mam tkanki mięśniowej? Podobne maszyny są bardzo często spotykane u dietetyków, w klubach fitness, czasem nawet w szpitalach. Są względnie tanie w porównaniu do sprzętu wykorzystującego technologię DXA (absorpcjometria promieniowania rentgenowskiego). Pomiar metodą impedancji bioelektrycznej (BIA) bazuje na różnej oporności tkanek w ciele. Niestety maszyny tego typu zawyżają ilość masy beztłuszczowej, a zaniżają ilość tkanki tłuszczowej. Wyniki pomiaru zależą od stanu nawodnienia oraz oporności poszczególnych tkanek, a szczególnie mięśni (a tam zmienia się zawartość składników mineralnych oraz wody). Ale to nie jedyny problem. Z moich doświadczeń wynika, iż wiele maszyn wykorzystujących technologię BIA (z segmentu cenowego 10-12 tysięcy złotych) posiada wbudowane dane odnośnie beztłuszczowej masy ciała dotyczące ogółu populacji, a nie osób ćwiczących siłowo. A to powoduje silne zakłamanie. Sprzęt nie potrafi odpowiednio zinterpretować ilości mięśni oraz tkanki tłuszczowej. Taka maszyna pokazuje kulturyście, iż ma 6-8 pkt % tkanki tłuszczowej więcej, niż w rzeczywistości, a o wiele mniej mięśni! Ten sam problem dotyczy pomiaru osób z nadwagą i otyłością, nieaktywnych fizycznie. „Badaniami objęto 145 kobiet w wieku 22–40 lat (średnio 31,5 ± 5 lat) z prawidłowym wskaźnikiem masy ciała (21,8 ± 1,7 kg/m2). Procentową zawartość tłuszczu oraz masę tłuszczu i tkanek beztłuszczowych mierzono analizatorem składu ciała Tanita BC 420 SMA (BIA) oraz densytometrem LUNAR Prodigy (DXA). Średnia procentowa zawartość tłuszczu wynosiła: 32,05 ± 5,2% zmierzona metodą DXA, 26,05 ± 5,1% (BIA). „W porównaniu z DXA, w badaniu BIA średnia procentowa zawartość tłuszczu była istotnie niższa (o 18,6%), podobnie jak masa tłuszczu całkowitego (o 14,5%). Natomiast masa beztłuszczowa w BIA była większa o 13,2% większa, niż w pomiarze DXA.” Czyli nie dość, że kobieta dowiaduje się, że ma o wiele mniej (niż w rzeczywistości) tkanki tłuszczowej, to jeszcze maszyna sugeruje, że jej mięśnie urosły, jak po sterydach (o 13,2% więcej masy beztłuszczowej LBM). W rzeczywistości średnio panie nosiły 18,5 kg balastu (tłuszczu), metoda BIA wykazała tylko 15,82 ± 4,5 kg. Jeśli chodzi o spalające kalorie składniki ciała, włączając mięśnie, kości, organy wewnętrzne i tkankę łączną + tłuszcz niezbędny: w rzeczywistości pomiar DXA: 38,72 ± 4,2, metoda BIA wykazała aż 43,85 ± 3,2 kg. Podsumowanie Jako trenujący mężczyzna powinieneś mieć mniej, niż 15% tkanki tłuszczowej. Jeśli ważysz 90 kg, kg z tego będzie stanowił tłuszcz, kg będzie stanowiła beztłuszczowa masa ciała (fat free mass ang. FFM), czyli kości, spalające kalorie składniki ciała (np. mięśnie), organy wewnętrzne i płyn pozakomórkowy. Jeśli użyjesz do analizy składu ciała metody BIA, zapewne wynik nie będzie prawdziwy, a im będziesz bardziej odtłuszczony, tym gorzej. O wiele lepiej sprawdzi się pomiar fałd tłuszczu. Błąd pomiaru jest znacznie niższy, niż w metodzie BIA. Metoda DEXA też nie jest idealna, ale z pewnością dokładniejsza od BIA. Im masz wyższą beztłuszczową masę ciała, tym z reguły lepiej. Ale jest tu haczyk. Nie może jej towarzyszyć nadciśnienie, zmiany w sercu (szczególnie pod względem frakcji wyrzutowej oraz grubości ścian), wątrobie (zwłóknienia, martwica) czy nerkach. Niestety często silni i ogromni kulturyści mają problem z wieloma narządami, gdyż nadużywają sterydów anaboliczno-androgennych i innych metod zakazanych. Referencje: Sawicka, Hanna Bachórzewska-Gajewska, Grażyna Kobus „Wpływ BMI na sposób radzenia sobie z chorobą przez pacjentów kierowanych na zabiegi przezskórnych interwencji wieńcowych” M1, Di Brezzo R, Fort IL “The effects of power and strength training on bone mineral density in premenopausal women”. 3. Bemben DA1, Bemben MG. “Dose-response effect of 40 weeks of resistance training on bone mineral density in older adults.” 4. Gary R. Hunter, Eric P. Plaisance, and Gordon Fisher “Weight Loss and Bone Mineral Density” 5. Redman LM, Rood J, Anton SD, Champagne C, Smith SR, Ravussin E. Calorie restriction and bone health in young, overweight individuals. Arch. Intern. Med. 2008;168:1859–1866. 6. Fleck SJ. „Body composition of elite American athletes”. 7. Agnieszka Major-Gołuch1, Tomasz Miazgowski1, Barbara Krzyżanowska-Świniarska, Krzysztof Safranow, Anna Hajduk “Comparison of fat mass measurements in young, healthy, normal-weight women by bioelectric impedance analysis and dual-energy X-ray absorptiometry” 8. Frank Q. Nuttall, MD, PhD “Body Mass Index Obesity, BMI, and Health: A Critical Review”

jak obliczyć zawartość mięśni w organizmie